Rob Robbers

Roei ervaring

Op 14 jarige leeftijd is Rob lid geworden van de Leidse roeivereniging ‘Die Leythe’ om daar vervolgens tijdens zijn roeicarrière niet meer weg te gaan. Lid van een studentenroeivereniging is hij namelijk niet geworden. Van begin af aan bleek Rob behoorlijk handig overweg te kunnen met een skiff, wat al op jonge leeftijd tot successen leidde. Zijn handigheid in het scullersvak had tot gevolg dat hij kon deelnemen aan de Olympische Spelen van Moskou in het jaar 1980. Met de dubbelvier behaalden ze gezamenlijk de achtste plek overall.

Na de Spelen van Moskou ging het roeien geleidelijk over in het coachen. Hoewel hij de boot niet per direct vaarwel zegde, voer hij geen races meer over twee kilometer. Wel deed hij nog mee aan wedstrijden als de Skiffhead, Novembervieren,  Heineken Roeivierkamp en de Head of the river Amstel.

Coachervaring

Zijn eerste project als coach was het begeleiden van een dames dubbelvier richting het WK van 1985. Desbetreffende vrouwen hadden in principe ieder een eigen coach, voordat ze bij elkaar in de boot stapten. Er moest een meer neutraal individu gevonden worden om de dubbelvier te gaan begeleiden, waarvoor men bij Rob uit kwam.

Na de Spelen van 1988 heeft hij nog een tijd lang roeiers onder de 23 jaar gecoacht om ze klaar te stomen voor de toekomst. Met de komst van zijn kinderen kwam er in eerste instantie een einde aan het coachen. Echter op het moment dat zijn zoon met het roeien begon, pakte Rob het coachbestaan weer verder op. Ditmaal was hij gevraagd om de begeleiding van de junioren op zich te nemen. Tot 2013 heeft hij deze taak vervuld.

Vanaf 2015 is hij betrokken geraakt bij Project 2020.

Motivatie om dit te doen

Wat Rob bovenal aansprak in het initiatief van Project 2020, was de ‘out of the box’ filosofie. Het nastreven van de meest optimale prestatie, door het net wat anders aan te pakken dan de rest. Daarnaast vind hij het belangrijk dat de roeisters zich niet alleen op sportief vlak, maar tegelijkertijd ook op maatschappelijk vlak blijven ontwikkelen. Er bestaat natuurlijk ook nog een leven na(ast) het roeien.

Werk

Naast het coachen bij de KNRB is Rob altijd werkzaam geweest als fysiotherapeut.

Leukste roei anekdote

“Ooit roeide ik een wedstrijd in de vier met stuurman op de Nijl in Caïro Egypte. Eenmaal daar bleek dat er nog plek was voor een extra boot in de finale van de 2 met stuurman. Wij boden aan om ook in dat boottype te starten. Samen met Luis Duterloo stapte ik in de twee. Ditmaal niet met een stuurman, maar een stuurvrouw: Carla, de vrouw van Luis. Voor de Egyptenaren was het onbegrijpelijk. Hoe kon je nou een vrouw meenemen in de boot?

Er was een probleem met de starttijden. De 2 zou namelijk direct starten na de 4, er zat maar 15 minuten tussen. Het tijdschema aanpassen was niet mogelijk, alles werd namelijk live op televisie uitgezonden en aan het draaiboek mocht niets meer gewijzigd worden. Hierdoor werden we direct na de finish in de 4, met een super snelle speedboot, terug naar de start gevaren. Daar lag de 2 al voor ons klaar.

De race in de 4 was aardig soepel verlopen, waardoor we niet voluit hoefden om te winnen. In de 2 was dit wel anders, dat werd stevig doorroeien. Dankzij een demarrage onder een brede brug, waar de verschillende ploegen elkaar even niet kunnen zien, wisten we de andere boten voorbij te varen. Zo gebeurde het dat we in zo ‘n 20 minuten twee keer als eerste over de finish kwamen.”

Wat wil jij vanuit jouw ervaring overbrengen?

“In het roeien zijn het fysieke vermogen en het efficiënt roeien twee essentiële zaken om hard te varen. Daarnaast bestaan secundaire zaken, de zogenaamde ‘valkuilen’, welke het optimale presteren in de weg kunnen staan. Als roeier, fysiotherapeut en coach kreeg ik hier mee te maken. Dat vormde mijn eigen ervaring en knowhow. Hiermee hoop ik de roeisters te helpen om hun ambitie waar te maken.“